Borrelia

Dit alles door de beet van een teek ter grootte van een maanzaadkorrel. Dit beestje heeft haar chronische ziekte van Lyme bezorgd. Chronisch omdat de ziekte van Lyme niet op tijd is gediagnosticeerd waardoor er nooit met de juiste behandeling is gestart. Na jaren met de bekende ‘vage’ klachten te hebben rondgelopen die door de artsen werden weggewuifd als onverklaarbare klachten, waarbij de focus vaak lag op haar schildklier die niet goed werkt en of stress kreeg de Borrelia bacterie haar rond haar 14e jaar volledig in zijn macht.

Met als gevolg dat ze steeds meer en meer moest en moet inleveren, zoals sociale contacten, hobby’s, studie, autorijles, werk, etc., etc. Regelmatig alleen in een aparte ruimte omdat ze geen licht en geluid kon verdragen. Vaak heeft ze het koud of juist heel warm. Door de verschillende co-infecties die samen met de Borrelia bacterie het lichaam infiltreren had ze een scala aan symptomen en klachten. Ernstige hoofdpijnen, slapeloosheid, gewrichts-, zenuw- en spierpijnen, hartkloppingen, benauwdheid, depressie, misselijkheid, allergieën, darmproblemen, huidklachten, prikkels niet kunnen verwerken… Om er maar een paar te noemen.

 

11 jaar

Na 11 jaar ellende, onderzoeken, behandelingen, diëten en voor duizenden euro’s aan supplementen slikken zijn we tot de conclusie gekomen dat er in Nederland (nog) geen goede oplossing is voor Lyme patiënten. Zowel regulier als alternatief. Deze is er wel in Duitsland, bij de Infusio kliniek in Frankfurt. Zij hebben een zeer succesvol 10-daags protocol ontwikkeld waar bij ze onder andere gebruik maken van stamceltherapie. 85% van de chronische Lyme patiënten die dit traject hebben gevolgd, zijn genezen, 10% behoudt klachten maar kan wel weer functioneren. Van de overige 5% heeft de kliniek geen feedback gekregen.

Nadeel is de prijs. Behandeling inclusief reis en nazorg kosten bijna €30.000,-. Dat hebben we niet. Daarnaast zijn er nog de kosten om bijv. studie weer op te pakken.

 

Ziekte van Lyme

Helaas is dit verhaal kenmerkend voor veel Lyme patiënten. Omdat er in Nederland geen goede testen zijn waarmee de Borrelia bacterie kan worden opgespoord ‘zien’ de artsen de bacterie niet via een regulier bloedonderzoek en is dientengevolge de conclusie dat je geen Lyme hebt. Borrelia is echter een totaal andere bacterie dan alle anderen en verbergt zich in vier verschillende gedaantes diep in het lichaam. Daarom is deze ook niet zichtbaar in het bloed als een actieve infectie. De bacterie gedraagt zich als een kameleon en vermomt zich iedere keer als een andere aandoening waardoor je klachten krijgt die kenmerkend zijn voor MS, ALS, Parkinson, hartfalen, Alzheimer, ME/CVS, Reumatoïde artritis, longontsteking, oogproblemen, autisme, darmproblemen, allergieën om er maar een paar te noemen.

Aangezien de ziekte progressief is en je er zonder behandeling uiteindelijk aan zult sterven is dit haar laatste kans. Ook de artsen die haar in de laatste vier jaar hebben behandeld kunnen haar niet meer helpen.

Frankfurt is haar laatste kans op genezing.

Alle hulp, groot en klein, wordt door ons zeer gewaardeerd. Iedere euro brengt ons een stapje dichter bij de behandeling en voor de kans op een leven zonder pijn.

Symptomen

Hoe weet je of je chronische ziekte van Lyme of Tekenbeetziekte hebt?

 

Er zijn helaas nog geen 100% betrouwbare testen en de symptomen van Lyme zijn ongelofelijk divers. Dit heeft vooral te maken met het feit dat de meeste mensen met chronische Lyme vaak jaren geleden besmet zijn geraakt en dit nooit hebben gemerkt. De ziekte uit zich pas op een moment dat het immuunsysteem onder druk komt te staan door bijvoorbeeld een zware griep, burnout, scheiding, overlijden, examen, verhuizing of andere factoren die veel stress veroorzaken. De Borrelia bacterie die zich al die tijd verscholen heeft in het lichaam, is een opportunist en maakt gebruik van het verzwakte immuunsysteem door op dat moment toe te slaan en diverse lichaamsfuncties geheel over te nemen. Bijkomende factor is dat een teek nooit alleen Borrelia inspuit maar dat de bacterie altijd vergezeld gaat van diverse co-infecties die ieder voor zich ernstige gezondheidsklachten kunnen veroorzaken.

De huidige Lymetesten zijn onvoldoende betrouwbaar en daarom is het belangrijk om vooral naar al je symptomen te kijken om vast te kunnen stellen of je aan chronische ziekte van Lyme lijdt. Sommige specialisten zeggen dat er tot wel 368 symptomen mogelijk zijn. Tussen al deze symptomen is er eigenlijk maar één die onomstotelijk aantoont dat iemand Lyme heeft. Dit ene symptoom is de tekenbeet gevolgd door de rode huiduitslag of EM (Erythema Migrans/Bulls eye). Helaas komt dit maar in 20% van de gevallen voor.

Meest voorkomende symptomen zijn: ernstige vermoeidheid, zenuwpijnen/uitval, cognitieve problemen, gewrichtspijnen, sterk verzwakt immuunsysteem. Lyme kan zich op talloze manieren manifesteren. De mogelijke symptomen kunnen elkaar in willekeurige volgorde afwisselen en kunnen ook heel snel en raadselachtig van plaats veranderen (overspringen). Dit maakt herkenning bijzonder lastig. Problematisch is ook dat de symptomen vaak nauwelijks te onderscheiden zijn van symptomen van andere ziektes, bijvoorbeeld Multiple Sclerose (MS), reuma, chronische vermoeidheid (ME/CVS), Parkinson of hersenvliesontsteking. Dit leidt gemakkelijk tot onjuiste diagnoses.

 

Kenmerken

 

Kenmerkend voor de ziekte van Lyme is ook vaak dat de symptomen niet tegelijkertijd optreden maar elkaar afwisselen. De waarschijnlijkheid dat de symptomen op Lymeziekte wijzen is groter als er van meerdere symptomen tegelijkertijd sprake is zoals:

Tekenbeet, rode huiduitslag of huidafwijking op de plaats van de beet; het enige symptoom dat beslist op de ziekte van Lyme wijst

Rode huiduitslag op andere plaatsen dan de beet

Malaise, onverklaarbare koorts, zweten, nachtelijke zweetaanvallen, koude rillingen

Ernstige vermoeidheid zowel fysiek als psychisch (vergelijk Chronisch vermoeidheidssyndroom CVS)

Pijn aan gewrichten en/of spieren in de voeten, benen, armen of schouders, zwelling van de gewrichten, vergelijk fibromyalgie

Trekkingen, krampen, trillen van spieren

Tintelingen, verdoofde plekken, branderige of stekende pijnen

Gezwollen klieren (hals oksels, liezen)

Hartkloppingen, razend hart, overslaan van het hart, hoge bloeddruk, pijn in de borst of ribben

Hoofdpijn, stijve en/of pijnlijke nek

Oorsuizen (tinnitis), zoemen of fluiten, pijn of jeuk in oren, overgevoeligheid voor geluid

Wazige ogen, dubbelzien, tunnelzien, zwelling rond de ogen

Duizeligheid, evenwichtsstoornis, moeilijk kunnen staan of lopen, ijlheid in het hoofd, brain fog, aangezichtsverlamming

Stemmingswisselingen, fysieke agressie, prikkelbaarheid, woede-uitbarstingen, somberheid, angstigheid, slaapproblemen, dwangverschijnselen, suïcidaliteit

Concentratieproblemen, vergeetachtigheid, moeilijk op woorden kunnen komen

Verstoord slaap- en waakritme

Haaruitval

Onverklaarbare gewichtsverandering

Zere keel, kortademigheid, hoesten

Maagklachten, buikpijn, niet meer tegen alcohol kunnen

Vrouwen: onverklaarbare onregelmatige menstruatie

Mannen: pijn in de testikels

 

Belangrijk om te beseffen is dat de symptomen bij een ieder totaal verschillend kunnen zijn en zelfs wisselend. De klachten worden veroorzaakt door de toxines die worden geproduceerd, alsmede door signaalstoffen die allerlei effecten hebben. Bijvoorbeeld excitatoir effect op NMDA-receptor en het blokkeren van de vitamine D receptor. Ook worden effecten genoemd als wegvangen van magnesium en vitamine B12. Met als gevolg dat bijna alle Lyme patiënten grote tekorten ontwikkelen aan vitamine D3, magnesium en B12 wat op zich al ernstige lichamelijke klachten kan veroorzaken. Eén en ander is nog volop in onderzoek, en de inzichten zijn de afgelopen jaren nogal eens bijgesteld.

 

Vier groepen

 

De symptomen van de ziekte kun je in vier groepen verdelen. Meeste patiënten echter hebben een combinatie of tussenvorm, afwisselend en opvolgend.

 

Lyme-artritis

Lyme-carditis

Neuroborreliose

ACA

 

Lyme artritis

Bij Lyme ontstaat vaak ontsteking in de gewrichten omdat de gewrichten aantrekkelijk zijn voor de borreliabacteriën, want ze bestaan uit compacte, vaak slecht doorstroomde weefsels zoals bot, kraakbeen en pezen. De ontsteking ontstaat doordat de Borrelia gifstoffen produceert, vaak in de knieën. Kenmerkend is het overspringende karakter van de verschillende gewrichten. Het grootste gevaar hierbij is de verkeerde diagnose waardoor deze patiënten cortisone krijgen en de Lyme-infectie juist erger maken en de kans stijgt dat de Lyme chronisch wordt door het onderdrukken van het immuunsysteem.

Lyme-carditis

Artritis is de medische term voor ontsteking in de gewrichten. Klachten rond de longen en hartstreek veroorzaakt door Lyme noemen wij Lyme-carditis. Carditis betekent hartontsteking. Lyme-carditis is voor een deel te verklaren doordat Borrelia zich ook graag vestigt in vaatweefsel. Ook op deze plaatsen ontstaan de ontstekingen of beschadigingen met als gevolg hartkloppingen, hartrazen, hoge bloeddruk, benauwdheid en waarschijnlijk ook de angst- en paniektoestanden (in de traditionele Chinese geneeskunde zijn hart en angst aan elkaar gerelateerd).

Neuroborreliose

Deze vorm van Lyme ontstaat wanneer de Borrelia zich nestelt in de zenuwen en hersenen. Meestal beginnend aan de buitenkant zoals vingers en tenen. Bij chronische neuroborreliose is het zwaartepunt van de infectie verschoven naar het centrale zenuwstelsel, dus naar de hersenen en de zintuigen in het hoofd. Neuroborreliose begint meestal met hersenmist (brain fog/wolken in het hoofd). Symptomen zijn verder verwarring, geheugenproblemen, slaapstoornissen, ernstige vermoeidheid, stijve nek, pieptoon in de oren en/of dubbelzien, hoofdpijn, problemen met woordvinding en spraak of niet meer kunnen ruiken of proeven. Ernstig zijn de soms optredende verlammingen bijvoorbeeld in het gezicht. Neuroborreliose kan ook psychische klachten veroorzaken, zoals stemmingswisselingen, depressiviteit, psychotische verschijnselen en angstaanvallen. Deze vorm is moeilijk te diagnosticeren en te behandelen. Gifstoffen van de Borrelia worden opgenomen in zenuwweefsel dat verwant is met vet en daar oplossen. Wanneer er nog andere schadelijke stoffen zijn zoals zware metalen wordt het probleem groter want de Borrelia gaat een verbinding aan met deze stoffen en het verwijderen is moeilijk vanwege de ontoegankelijkheid van de hersenen voor ontgiftende middelen. Op den duur ontstaat schade aan neurotransmitters, deze stoffen verzorgen de signaaloverdracht.

ACA (Acrodermatitis chronica)

Bij ACA ontstaat ontsteking en vergroeiing van de huid. ACA begint als een paarsrode en warm aanvoelende verkleuring van de huid, meestal bij de onderarmen of onderbenen. Veel later ontstaat een papierdunne huid.

 

Vragenlijst

De vragenlijst, opgesteld door internationaal erkende Lyme specialist dr. Richard Horowitz, geldt niet als diagnose maar dient ter ondersteuning van alle andere nu beschikbare testen omdat er op dit moment geen enkele test beschikbaar is die met 100% zekerheid Lyme kan bevestigen of uitsluiten. Vermoed je dat je besmet bent dan kun je deze vragenlijst gebruiken ter ondersteuning.

Bron: Can’t get better,  Ortho Health Foundation

 

Rolien Scheepbouwer juni 2017

Co-infecties

Lyme is maar zelden Lyme alleen. Behalve de Borrelia bacterie injecteert een teek tegelijkertijd ook veel andere ziektemakers in het lichaam. Deze worden co-infecties genoemd. Specialisten spreken daarom liever van ‘Tekenbeetziekte’. Regelmatig voorkomende co-infecties zijn: Bartonella, Babesia, Ehrlichia, Ricketsia, Chlamydia Pneumonia, Q-koorts en FSME.

 

Bartonella of kattenkrabziekte is een infectie met Bartonella henselae die wordt overgebracht door de beet of een krab van een met B. henselae geïnfecteerde kat of door teken die eerder op een kat gezeten hebben. Volgens een onderzoek van het RIVM zijn 56% van de katten in Nederland geïnfecteerd met Bartonella henselae. Ook andere dieren zoals konijnen, bisamratten, verschillende muizensoorten, honden, runderen, vleesrunderen, melkkoeien en reeën zijn dragers van deze bacterie en kunnen dit bij contact overdragen op de mens. Bartonella is een intracellulaire bacterie (hij verstopt zich in de rode bloedlichamen) die net als Borrelia allerlei mechanismen heeft om de afweer te omzeilen en manipuleren. Symptomen zijn koorts, rillingen, opgezwollen pijnlijke lymfeklieren, hoofdpijn, pijn aan het scheenbeen, gewichtsverlies, keelpijn en huiduitslag. Specifiek vermelde klacht is pijn onder de voetzolen. Ernstige symptomen zijn encefalitis (ontsteking in de hersenen) met als gevolg zeer zware hoofdpijn, dementie, beroerte, coma, ontsteking van het hart waar in het bijzonder de aortaklep getroffen wordt, buikpijn, letsel aan botten en gezichtsverlies. Een Bartonella infectie kan ook emotionele symptomen geven zoals, suïcidale gevoelens, paniek, depressie, agitatie, woede en angst.

Omdat de symptomen erg lijken op die van chronische ziekte van Lyme worden de twee vaak met elkaar verward. Dit komt mede doordat een infectie met B.henselae bijna niet op te sporen is met reguliere testen waarbij alleen naar een actieve infectie wordt gezocht, net als bij de Borrelia bacterie.

 

Behandeling

Een B. henselae infectie geneest meestal vanzelf. De bacterie is ongevoelig voor de meeste antibiotica; voor Rifampicine en Co-trimoxazol lijkt de bacterie wél gevoelig te zijn. De aandoening kan echter ook chronisch worden in het bijzonder bij mensen met een verzwakt immuunsysteem. De infectie kan ook herleven, wat kan gebeuren na bijvoorbeeld een onvoldoende lange antibioticakuur voor een andere infectie. Het is goed mogelijk dat voor de lymepatiënt de combinatie van deze infecties verslechterend werkt. Helaas is er nauwelijks onderzoek verricht naar het verloop van een B.henselae infectie in lymepatiënten.

Duidelijke besmetting met de kattenkrabziekte: ‘lineaire rashes’ die op meerdere plaatsen op het lichaam kunnen voorkomen.

 

Babesiose 

 

Babesiosen zijn ziektes veroorzaakt door Babesiae, ééncellige micro-organismen zogenaamde protozoae, die leven als parasieten. Zij infiltreren in de rode bloedcel of erytrocyt, vermenigvuldigen zich en vernietigen deze vervolgens. Erytrocyten zijn cellen die verantwoordelijk zijn voor het zuurstof- en koolstofdioxidetransport tussen de longen en de andere weefsels in het lichaam. De ziekteverschijnselen van een Babesia infectie zijn erger bij miltloze personen en bij mensen met een afweerstoornis en heftiger bij patiënten met een Borrelia co-infectie. Het sterftecijfer in Europa ligt op 42% en in de U.S. op ongeveer 5%. Er is een breed spectrum aan klachten gerelateerd aan het gehalte aan parasieten in het bloed, die door vermenigvuldiging in de erytrocyten deze vernietigen. De incubatieperiode is 1 tot 6 weken. In het ergste geval komt een malaria-achtige ziekte tot uiting. Symptomen zijn hoge koorts, koude rillingen, spierpijnen, bloedarmoede, bloed in de urine, nachtelijk zweten en gewichtsverlies. Leververgroting en miltzwelling komen eveneens voor. Overdracht vindt plaats door een tekenbeet of bloedtransfusie. Babesia maakt Lyme heftiger en pijnlijker, vooral in het hoofd.

 

Behandeling

Babesiose kan worden behandelt met antibiotica. Het meest gebruikt wordt een combinatie van clindamycin met kinine. In ernstige gevallen kan een transfusie plaats vinden, waarbij de erytrocyten uitgewisseld worden.

 

Ehrlichia of Anaplasma is een infectie veroorzaakt door de kleine Ehrlichia bacteriën, die niet de rode maar de witte bloedcellen binnendringen. Reeën zijn dragers van de Ehrlichia species evenals muizen en bosratten. Mens op mens besmetting kan uitsluitend plaats vinden via bloedtransfusie of via verticale transmissie. Ze komen alléén of als koloniën ‘morulae’voor in circulerende monocyten of granulocyten. Verder worden ze aangetroffen in het beenmerg, de lymfklieren, milt en lever. Ze kunnen in deze organen ontstekingsreacties oproepen met leukopenie (verlaagd aantal leukocyten) en thrombocytopenie. De antistoffen worden aangemaakt in de tweede of derde week en kunnen lang (1-2 jaar) blijven bestaan. Diagnose is moeilijk en Ehrlichia wordt snel over het hoofd gezien. De ziekte kent veel symptomen waarvan de belangrijkste: koorts, koude rillingen, malaise, spierpijn, hoofdpijn, duizeligheid, braken, hoesten, verwardheid, huiduitslag, trombocytopenie, transaminaseverhoging, leukopenie, lymfopenie en anemie.

 

Behandeling

Ehrlichia is gevoelig voor de volgende antibiotica; doxycycline, ciprofloxacin, ofloxacin, trovafloxacin, rifampin en rifabutin. Deze kunnen na vaststelling van besmetting worden ingezet ter bestreiding van de bacterie.

 

Rickettsia, is ook wel bekend als luizenbeet ziekte. De overdracht is door luizen, vlooien, mijten, vliegen en teken. Rickettsiae zijn obligaat intracellulaire bacteriën dat wil zeggen, dat zij zich in de cel bevinden en het cytoplasma nodig hebben om te overleven. De incubatietijd is 5 tot 7 dagen en er ontstaat koorts, ontsteking van de lymfeklieren en een rode huiduitslag. Ook kan bloedarmoede voorkomen, evenals nierinsufficiëntie, longontsteking, leverontsteking en spierpijnen. Er bestaan drie groepen van Rickettsiae waarvan de ‘Spotted Fever Group’ of Tekenbeetkoorts voor lyme patiënten de enige relevante is. Ook Rocky Mountain Fever waar niet lang geleden een jong meisje aan stierf in de Verenigde Staten, behoort tot deze groep. De diagnose wordt gesteld op basis van de symptomen en de geschiedenis van een tekenbeet, aangevuld door onderzoek van bloedparameters en antistoffen tegen Rickettsia en eventueel het aantonen van Rickettsia-DNA met PCR.

 

Behandeling

Behandeling is meestal experimenteel met doxycycline of tetracycline. Ook de nieuwe macroliden zoals josamycin, azitromycin en claritromycin worden ingezet.

Chlamydia Pneumonia, niet te verwarren met de Chlamydia Trachomatis. Deze laatste is de seksueel overdraagbare aandoening. De overdracht gebeurt naast de tekenbeet ook door druppels in de lucht, welke van mens tot mens kunnen plaatsvinden. Normaal start het geheel met lichte keelpijn, heesheid, neusholte ontstekingen en atypische longontsteking. Maar er kunnen ook ernstigere klachten ontstaan zoals hersenontsteking, bronchitis, Myocarditis en Guillain-Barre. Wanneer het chronisch wordt kunnen ook gewrichts- en peesontstekingen ontstaan. De ziekte wordt tevens geassocieerd met het ontstaan van Alzheimer, Multiple Sclerose, het Chronisch Vermoeidheid Syndroom en prostaatklachten.

 

Q-koorts (Coxiella)

 

Q-koorts wordt veroorzaakt door de bacterie Coxiella Burnetii, die vooral onder zoogdieren zoals honden, katten en vogels voorkomt. Insecten zoals teken, luizen en vlooien kunnen gemakkelijk geïnfecteerd raken, maar er wordt aangenomen dat besmetting bij de mens met name via de luchtwegen gaat. Ogenschijnlijke gezonde dieren kunnen in grote hoeveelheden C. burnetii uitscheiden met de faeces, urine, melk, placenta en vruchtwater. Inhalatie van gecontamineerde stof afkomstig van stallen, weilanden, ruwe wol, huiden, kleding en dergelijke kan infectie veroorzaken. Besmetting via het maag-darm kanaal door het consumeren van rauwe melk of daaruit bereide producten (boter, kaas jonger dan 6 weken) of door het eten van onvoldoende verhit vlees is eveneens mogelijk. Ook teken zijn een bekende besmettingsbron. De symptomen zijn griepachtige verschijnselen met plotselinge hoge koorts en klachten als pijn in de borst, hartklachten, hevige hoofdpijn, koude rillingen, zweten, spierpijn, misselijkheid, braken en diarree. Sommige patiënten hebben ook aandoeningen aan de luchtwegen en een droge hoest. Ook gaat Q-koorts soms gepaard met bacteriële artritis. 30% van de patiënten met de chronische vorm heeft een verhoogde bloedbezinking en een verlaagde hartslag.

 

Behandeling

De behandeling van een acute besmetting gebeurt meestal met antibiotica gedurende 2 tot 3 weken. De optimale behandeling van chronische Q-koorts en Q-koorts endocarditis staat niet vast, maar bestaat in het algemeen uit tetracycline in combinatie met rifampicine of trimethoprim-sulfamethoxazole, voor de duur van minimaal 2 tot 3 jaar. Inenting ter voorkoming van besmetting is mogelijk. Q-koorts geneest vaak spontaan.

 

FSME

 

Frühsommer-Meningo-encephalitis of tick-borne encephalitisvirus (TBEV) is een virusinfectie die kan worden overgedragen door een tekenbeet. Het virus wordt direct na de beet overgebracht op de mens. Hierdoor kan een besmetting in geen van de gevallen meer worden voorkomen. Het virus kan bij mensen hersenvliesontsteking veroorzaken. Recent onderzoek van het RIVM (juni 2016) heeft uitgewezen dat het TBE-virus ook in Nederlandse teken is aangetroffen. Niet lang daarna werd melding gemaakt van de eerste patiënten met FSME in Nederland. Twee van de drie besmette mensen merken niets van de ziekte. Degenen die wel ziek worden hebben last van griepachtige verschijnselen, zoals koorts, misselijkheid en hoofdpijn. Deze klachten ontstaan één tot twee weken na de beet. De klachten houden 5 tot 10 dagen aan. In enkele gevallen kan de ziekte zeer ernstige vormen aannemen en wordt het centraal zenuwstelsel aangetast. Bij deze patiënten kan er een ontsteking van het hersenweefsel en hersenvliesontsteking ontstaan. Tot bijna de helft van deze mensen houdt blijvend letsel over aan deze ziekte.

 

Behandeling

Er is geen behandeling tegen FSME omdat het een virus is en antibiotica alleen tegen bacteriële infecties kan worden ingezet. Wel bestaat er een vaccin dat goed werkt. Omdat de kans dat je gebeten wordt door een met FSME besmette teek zeer klein is, is het maar de vraag of je je moet laten vaccineren. In vaccinaties zitten naast het vaccin ook veel andere giftige stoffen zoals zware metalen die het immuunsysteem verzwakken. En dat wil je juist zo sterk mogelijk houden!

 

Samenvattend

 

Uit diverse internationale studies blijkt dat teken besmet kunnen zijn met meerdere micro-organismen. De besmetting beperkt zich echter niet tot de hierboven beschreven co-infecties. Er zijn er nog meer. Wat opvalt is dat het allemaal infecties zijn die via diverse zoogdieren en gastdieren van de teek worden overgedragen op de mens. Klimaatverandering, grotere mobiliteit en outdoor activiteiten zijn factoren die niet alleen de kans op een tekeninfectie zullen vergroten. Ook het aantal infecties met andere dan Borrelia bacteriën zullen in de nabije toekomst waarschijnlijk toenemen.

In Nederland ontbreken grotendeels gegevens over besmetting met co-infecties. Daardoor mist het gros van de artsen de benodigde kennis. Er moet bij ernstig zieke (Lyme) patiënten en bij patiënten die niet reageren op de gebruikelijke medicatie, ook altijd naar co-infecties worden gezocht in de diagnose. Omdat de infecties zeer moeilijk zijn op te sporen of niet worden herkend door de reguliere testen en omdat het ziektebeeld bij ieder individu volstrekt verschillend kan verlopen, maakt dit behandeling en genezing zo verschrikkelijk moeilijk. Patiënten zijn meestal besmet met een cocktail aan infecties waardoor de symptomen zo divers zijn en diagnose zeer lastig te bepalen is. Een passende behandeling is daarom in eerste instantie altijd een enorme zoektocht en individueel bepaald.

 

Bron: Tekenbeetziekten, Borreliose Rolien Scheepbouwer juli 2017