Dag 10

Vanmorgen waren we samen met Sonja en Synco als eersten in de kliniek. We werden hartelijk begroet en gelijk meegenomen naar de grote kamer apart van de anderen. De infusen hingen alweer klaar. Voordat de infusen werden aangeprikt werd Anne eerst door Nadine meegenomen om de wonden te controleren en te verbinden. Door het lange staan en het getrek aan de tape en verbanden voelde Anne zich niet goed, misselijk en zweten en haar benen begonnen helemaal te trillen. 

Even zitten en bijkomen. Nieuw verband erop en terug naar de infusen.

Met de infusen hebben we ca een kwartier gewacht om Anne even bij te laten komen.

De eerste twee infusen werden vervolgens ook weer snel afgekoppeld. Anne voelde zich er niet goed op worden en bij de andere begon de armspier te trekken en onder het sleutelbeen ontstond een harde bal van het infuus. Dr. Bijan hoefde er niet over na te denken en hij wilde Anne niet vervelend naar huis sturen dus werden de infusen afgekoppeld.

Het andere infuus wordt weer aangekoppeld en Bijan komt met alle medische gegevens, gaat alles met ons doornemen en vertelt wat wij thuis moeten doen, contact met de kliniek tussendoor en hoe we ons weer in kunnen plannen over 100 dagen. We krijgen het hele dossier mee en een tas met verbandspullen.

De laatste infusen werkt Anne netjes af en dan nemen we met tranen afscheid van de lieve mensen hier.

Teruggekomen bij ons appartement nemen we ook in tranen afscheid van Sonja en Synco.

We maken onze kamer leeg want Anne ziet het zitten om door naar ons eigen huis te rijden.

De laatste ongebruikte boodschappen zetten we in een doos voor het appartement van Helena uit Noorwegen. Zij is 24 jaar en moet volgende week nog één week behandelingen ondergaan zonder support en dat viel haar deze week al erg zwaar.

Thuisgekomen worden we door Damon en Bas feestelijk onthaald!!!

HEERLIJK om weer thuis te zijn!!! Opa's en Oma's hebben zich helemaal uitgeleefd op onze tuin en ons huis, zooo fijn!!! BEDANKT!!!!

Wij willen iedereen enorm bedanken voor de lieve berichtjes, kaartjes, telefoontjes etc. Dat heeft ons ontzettend goed gedaan.

Eigenlijk is het niet in woorden uit te drukken.

 

BEDANKT, LIEVE MENSEN.