Dag 9

Vanmorgen worden we een uur eerder verwacht dan gepland. We moeten nog even door doen om redelijk op tijd te zijn.

Bij het uit bed komen weet Anne gelijk wat haar pijnlijke plekken zijn. Bukken en strekken kan ze wel vergeten, dat is voor nu niet erg, met liefde trek ik haar sokken en schoenen aan.

Eenmaal in de kliniek heeft Anne helemaal geen zin meer in de infusen en het wordt steeds moeilijker om een plekje voor de infusen te zoeken op haar onderarm in de buurt van de pols.

Annabel prik Sonja aan en Saskia legt de spullen bij Anne klaar. Ze wil niet bij Saskia aangeven dat ze liever door Annabel aangeprikt wordt, dat vindt ze sneu voor Saskia die Anne ook heel liefdevol benaderd. Dus vraag ik aan Annabel of zij bij Anne het infuus wil aanbrengen, dat is geen probleem. De infusen druppelen weer.

Wanneer het tweede infuus loopt mag Anne weer voor de GD-Scan. Ze moet daar 8 minuten helemaal stil liggen.. Het infuus brandt in haar aderen en ze houdt de 8 minuten net niet vol. Omdat er niemand bij is weten wij niet dat het infuus voor Anne niet te doen is. Het infuus wordt vertraagd en de scan wordt opnieuw gedaan, nu gaat het goed. Toch wordt er besloten het infuus af te koppelen omdat Anne zich er helemaal niet goed op voelt.

De volgende infusen gaan weer beter, we praten met onze Deense buren, die naast Anne in de stoelen liggen.

We hebben dikke lol met Sonja en Zinco. Sonja en Anne zijn nog de enige twee patienten en willen ook wel naar huis.

Anne laat het laatste infuus stevig doordruppelen om eerder weg te kunnen maar voelt zich heel raar in het hoofd worden maar we mogen niets zeggen van haar omdat ze zo klaar met die infusen is............

Na het laatste infuus worden haar wonden verschoond, we kijken mee en het ziet er heel mooi uit. De grote blauwe plekken die we gisteren al zagen ontstaan zijn bijna helemaal weg.

Omdat de rug pijnlijk en gevoelig is gaat er nog weer medicatie met ons mee.

Terug in ons appartement eten we wat en we besluiten met de auto naar het centrum wat het dichtst bij ons is te gaan en we lopen van terrasje naar terrasje zodat we iets kunnen doen. Het is hier weer een nationale feestdag en alles is weer gesloten. Maar wij vermaken ons wel en het lukt ons toch nog om iets voor onze jongens, Damon en Bas, te kopen, die ook volledig achter de behandeling van Anne staan en ons 14 dagen hebben moeten missen en wij hen.

Morgen eindelijk de laatste dag, dan 100 dagen vrij en dan nog vijf te gaan...

Tot morgen.