Dag 8

Vanmorgen gaat om 05:45 uur de wekker. Dit blijkt voor Anne erg vroeg te zijn. Ze kan amper uit bed komen, ze lag nog zo heerlijk ontspannen te slapen. Ze wil niet uit bed komen. 

Van de spanning kan ze niet eten en amper iets drinken. Toch probeert ze samen met mij nog voor Andrien te zingen, die energie heeft ze niet.

Juist wanneer ze haar telefoon het hardst nodig heeft laat ook deze haar in de steek...... De spanning stijgt............... de telefoon wordt in de hoek van de bank gesmeten......

Anne weet zich te herpakken en ik vraag aan haar hoe laat het is. Ze geeft de tijd en ze weet dat ze nu echt door moet doen.

Buiten aangekomen staat de bus al op ons te wachten. Sonja en Zinco zitten er ook al in.

Onderweg proberen Zinco en ik nog een gesprek opgang te krijgen maar iedereen is te moe en te gespannen, ze zien er uit als Zombies.

Wanneer we in de kliniek aankomen worden we vriendelijk en rustig ontvangen en Dr. Bijan zo vrolijk als hij is feliciteerd Andrien en dwarrelt naar Anne, praat even met haar en geeft haar de keuze of zij als eerste de stamcelbehandeling wil ondergaan of liever als tweede wil. 

Ze geeft aan dat zij als tweede op het rooster staat en dat eigelijk ook wel zo wil houden. Wij heel verbaast in koor: wil je echt niet als eerste? Dan ben je er van af! Nee, dat wil ze echt niet, ze wil nog even bijkomen en voorbereiden.

Als het dan zover is mogen we nog met Anne naar de Cube lopen, daar krijgt ze een injectie, volgens mij was dit een sufmakend middeltje.

Dan loopt ze naar de behandelkamer waar we met een dikke knuffel en een kus even afscheid van elkaar moeten nemen.

Hier krijgt ze nogmaal twee injecties om de onderrug te verdoven. Er volgen aan beide kanten van de onderrug twee incisies en kan het gepor met spuiten en dikke naalden beginnen.

Na een half uur gaan we naar de bijkomruimte om Anne op te kunnen vangen. Na een minuut of 5 wordt ze naar ons toegebracht, ze is lijkbleek.

Eenmaal in de behandelstoel geinstalleerd hangen er drie infusen voor haar klaar.

Dr. Bijan komt erbij en vertelt enthousiast dat het allemaal goed is gegaan en dat hij genoeg stamcellen heeft. Hij brengt ze weg en komt later Anne aan het infuus leggen. Net wanneer ze het infuus in heeft raakt ze overstuur en overprikkeld. Saskia haalt gelijk dr. Bijan op en heeft al een injectie klaar om haar gelijk rustig te krijgen, hij legt uit waarom hij dit doet. Het lichaam moet zo rustig mogelijk zijn anders heeft het geen zin om de stamcellen te plaatsen, onrust tijdens deze behandeling, op deze dag gaan ze zoveel mogelijk onderdrukken om op die manier de stamcellen op de plek te krijgen waar Borrelia zoveel schade heeft aangericht. We gaan even apart zitten in de cube. Na ca. een uur gaan we weer terug naar de bijkomruimte.

Ook Andrien krijgt zijn infusen.

Wanneer het een na laatste infuus aan de beurt is komt Nadien alweer terug met de schone stamcellen en krijgt Anne haar eigen schone stamcellen weer bij het infuus ingespoten. Dr. Bijan is zo blij voor Anne hij feliciteerd haar vol met liefde. Hij legt voor de duidelijkheid uit dat ze zich even wat beter kan voelen maar dat met een paar weken haar hele systeem gaat crashen omdat het dan gaat helen.

Ze krijgt nog injecties in d'r bil en het laatste infuus gaat lopen. Anne voelt zich best goed. Ze praat en doet en heeft nergens last van. De verdoving werkt nog steeds.

's Avond krijgt Anne aanzienlijk meer pijn, haar benen trillen helemaal. Ze probeert de pijnstilling uit te stellen maar even later ontkomt ze er niet meer aan en een bom van een ibuprofen van 800mg wordt door haar ingenomen. Na een goed half uur stilt dit haar pijn. We lenen de rolstoel van Demi, want we dachten dat wij de geleende rolstoel wel weer weg konden brengen, daar waren we dus te snel mee. We zijn even door de mooie parken gelopen, halen Andrien nog even op om samen een ijsje te eten en dan gaan we op tijd naar bed.

Morgen mag ze om kwart voor 12 met haar infusen beginnen.