Dag 4

Slapen slaan we over, daar doen we schijnbaar niet veel aan.

Het eerste wat ik uit Anne haar mond hoor komen i.p.v goedemorgen is dat ze teleurgesteld is in de nederlandse ziekenhuizen.

Anne voelt zich teneergeslagen en is niet vooruit te branden.

Ze ziet op tegen het infuus van vandaag wat haar zenuwstelsel gaat helpen ondersteunen.

Ik merk dat ik ook aan de latten ben en zeg: wat moet dat moet, Anne.

We pakken onze spullen en gaan. Terwijl we lopen zie ik Anne met gebogen schouders en een hangend koppie lopen. Ze ziet er kwetsbaar uit.

Het infuus aanprikken ging heel goed, ze voelde bijna niets. Dit infuus is weer de voorbereiding op de injecties om de bloedlichaampjes aan te maken. Anne moet voor woensdag voldoende witte bloedlichaampjes hebben omdat dan de stamcellen uit haar rugvet worden gehaald.......

Wanneer deze fles leeg is volgt het infuus waar ze tegenop ziet. Dit infuus ondersteunt het zenuwstelsel MAAR het slingert je op alle fronten ook alle kanten op. Tevens is het een 3 uur durend infuus.

Het infuus zit er nog maar net in en Anne krijgt last van haar arm het voelt branderig. Ze geeft aan dat ze onrustig is van binnen. Ik ga voor haar stoel, bij haar voeten zitten, breng ontspanning in haar voeten en dat kan ze lang volhouden.

Emoties krijgen de overhand, ze gaat van warm naar koud, van misselijk naar lamlendig, van geen licht kunnen verdragen naar barstende hoofdpijn, haar maag en darmen komen tot leven.

Haar fles is nog niet halverwege en dan mogen er al vier cliënten waaronder Sonja al naar huis. Dat is voor hen heel fijn voor Anne frustrerend.

Andrien en ik zien dat de huid van Anne al iets meer kleur krijgt, Ze heeft sinds tijden heel licht roze blosjes. Heel mooi om te zien!!!

De injectie volgt, deze krijgt ze in haar buik toegediend. Het voelt branderig aan, dat komt door de vloeistof. Ze kan door deze injectie veel pijn in haar botten en gewrichten ervaren. Hier ziet ze erg tegen op.

De arts zegt dat één genoeg is voor vandaag, morgen krijgt ze een zelfde injectie voor de rode bloedcellen. Als toetje krijgt ze morgen twee extra infusen: 1 voor ijzer en 1 om de overgevoeligheid voor geluid en licht te verminderen.

Dan volgt een laaste infuus en sluit Anne weer af met het laserbed.

Al rijdend naar ons plekje gaat het minder goed met Anne, ze voelt zich zwak, heeft bonkende pijn in haar hoofd en haar darmen horen we tekeer gaan.

Ze gaat lekker op ons bed rusten.

Om een uur of acht is het eten klaar en heeft ze echt zin in spinazie. Ze eet een dik bord leeg en een toetje gaat er ook nog in. Dat hebben we ook een tijd niet meer gezien!

Anne vind Dr. Bijan zo'n fijne arts, aan een half woord heeft hij genoeg. Hij begrijpt heel goed hoe Anne zich voelt, hij is heel scherp in zijn waarnemingen en reageert adequaat. Komt even bij haar langs om te checken hoe het gaat en heeft humor.