Dag 3

Na weer een slechte nacht komen we moeizaam opgang en we hebben zo geen zin om te vertrekken!

Toch maken we ons klaar. Eenmaal aangekomen wordt Anne weer geïnstalleerd, ik zie dat Anne het moeilijk heeft en wanneer ik haar in mijn armen neem barst ze in tranen uit. We trekken het allemaal niet meer.....

We mogen een ruimte voor ons alleen en dat voelt op dit moment heel goed. Het infuus wordt weer aangeprikt, gelukkig voor Anne heeft ze nu de dunste naald!

Om een uur of 11 komt Dr. Bijan met nog een paar bloeduitslagen. Het zijn in zijn ogen vreemde en niet vaak voorkomende uitslagen. Voordat hij ons de uitslag vertelt vraagt hij maar liefst 5 keer of wij van eerdere bloeduitslagen op de hoogte zijn gesteld en of er op de witte- en rode bloedlichaampjes en bloedplaatjes zijn getest. Ik voel een knoop in mijn maag komen................

Wij reageren: Ja, zeker weten in het ziekenhuis. Hij is zichtbaar verbaasd, wel legt hij uit dat de waarden in Duitsland iets anders liggen dan in Nederland.

Dan vertelt hij dat hij dit al zeker een jaar niet meer heeft meegemaakt dat Anne haar bloedlichaampjes en bloedplaatjes zo laag in getale zijn dat haar immuunsysteem een burn-out heeft. Ze is er heel slecht aan toe. Ik voel de tranen opkomen maar houd ze tegen............

Met de witte bloedlichaampjes zit Anne op 3.6 (op een schaal van 1-10 is dit lager dan 2). In Duitsland is de minimale norm 5 in Nl. 4. De arts geeft aan dat dit geen momentopname is maar dat dit al jaren in haar lijf gaande is.

Als we in Duitsland zouden wonen had ze al lang een bloedtransfusie gehad!!

De rode bloedlichaampjes: Anne 11.7. In Duitsland: norm 12 in Nl: 10.

Bloedplaatjes Anne: 99, norm Duitsland: 250 en Nl: 200 - 400.

Naar aanleiding van dit verhaal is de arts toch hoopvol. Vandaag heeft ze een extra infuus gekregen die haar lijf voorbereid op de extra injecties voor morgen en alle behandeldagen die nog volgen en de injecties moeten thuis 5 maanden lang doorgevoerd worden.

Deze injecties zorgen voor een boost die haar lijf de bloedlichaamjes en -plaatjes gaat vermenigvuldigen.

Na zijn verhaal hebben we de tijd nodig om bij te komen, dan voelen we alle drie frustratie, verdriet en boosheid opkomen.

Anne eindigt deze dag weer met, zoals ze zelf zegt de zonnebank, het laserbed. Deze vindt ze maar niks.

Wanneer we afgezet zijn, regelen we gelijk een rolstoel omdat ze van de injecties veel pijn in haar gewrichten en hoofdpijn gaat krijgen naast de pijn die ze iedere dag al heeft en om niet in ons kleine onderkomen(twee persoons kamer waar we met drie personen verblijven) het hele weekend door hoeven te brengen, zijn we toch nog een beetje mobiel.